*~PleaMmiE~* Of Angel !!

ปวดหัว

คอน...

มีท...

แถลงข่าว...

 

จะเอาไรกับกุอีกคับพี่น้อง อิพีมสติแตกไปแล้วเรียบร้อย

ซัดพาราไปแล้ว 1 เม็ด ปวดหัวโว๊ยยย

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ T^T

Chapter 2 ...อดีต...

 

 

 

กุก...กัก เสียงที่ดังขึ้นในตอนกลางคืนที่เงียบสงัด ทำให้ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความสะลึมสะลือ

 

"ใครน่ะ ?" ชายหนุ่มร่างบางถามขึ้น เมื่อเห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่แถวบริเวณประตูห้องนอน

"........."

"พี่จองซูหรอ ?" ร่างบางนึกเดา ใครกันนะที่มาดึกๆดื่นๆแบบนี้

"........." ความเงียบที่ได้กลับมาเป็นคำตอบเช่นเคย

"ใครฮะ ?" ร่างบางถามซ้ำอีกรอบ หากแต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบคำถาม กลับเดินเข้ามาประชิดตัว ก่อนจะพลักร่างบางให้นอนราบไปบนเตียงนอน

"ปล่อนนะ ปล่อยชั้น" ร่างบางร้องขึ้นแต่อีกฝ่ายไม่หยุดการกระทำ กลับก้มใบหน้ามาใกล้ ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไป

"ฮึก...ปล่อยชั้นนะ ใครก็ได้ช่วยซองมินด้วย ฮือๆๆ" หญิงสาวตะโกนขอความช่วยเหลือ ก่อนจะถูกอีกฝ่ายเอามือปิดปากไว้ ยิ่งเธอดิ้นมากเท่าไหร่อีกฝ่ายก็เหมือนมีแรงโทสะมากยิ่งขึ้น ชายหนุ่มปริศนาคนนั้นกระชากเสื้อนอนของซองมินออกหมด แล้วเริ่มซุกไซร้ซอกคอของซองมิน แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น เสียงนึงก็ดังขึ้น

"ปล่อยซองมินซะ ไอ้สารเลว..."

"พี่จองซู ฮึกๆ ช่วยซองมินด้วย..." ซองมินร้องขอความช่วยเหลือกับพี่ชาย ก่อนที่จองซูจะเดินเข้ามากระชากตัว 'ไอ้สารเลว' คนนั้นออกไป แล้วต่อยเข้าที่ใบหน้า

"ฮือๆๆ" ซองมินร้องไห้ไม่หยุดกับเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้น นี่มันอะไรกัน...

 

จองซูต่อสู้กับชายปริศนาคนนั้น แต่ด้วยความชำนาญบวกกับทักษะที่เหนือกว่า ทำให้จองซูชนะอย่างง่ายดาย โดยที่อีกฝ่ายสลบไปแล้วเรียบร้อย จองซูจึงรีบปรี่เข้ามาหาน้องชายของตน แล้วกอดซองมินไว้กับตัวเอง

 

"อย่าร้องนะ...พี่จัดการมันแล้ว" ชายหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะลูบศรีษะของซองมิน

"ซองมินกลัว ฮือๆๆ" ร่างบางยังร้องไห้ไม่หยุด

"โอ๋ๆ อย่าร้องนะคนดี..." จองซูพูดขึ้นก่อนจะเปิดไฟที่หัวเตียงของซองมิน เมื่อแสงไฟกระทบเข้ากับใบหน้าของ 'ไอ้สารเลว' คนนั้น ทำให้เค้าและซองมินร้องออกมาด้วยความตกใจ

"จูฮยอน !!" คนสนิทของเค้าเอง ทำไมมันถึงกล้าทำเรื่องถึงขนาดนี้

"ฮึก..." ซองมินที่เมื่อเห็นหน้าคุ้นเคยถึงกับสะอึก...แม้แต่คนใกล้ตัวยังกล้าทำเรื่องขนาดนี้ ต่อไปนี้เค้าคงไม่กล้าไว้ใจใครอีกแล้วล่ะ

.

..

...

 

"ซองมิน ตื่นซิ..." เสียงของผู้เป็นพี่ชายดังขึ้น ส่งผลให้ร่างบางที่นอนอยู่ลืมตาขึ้นมาด้วยความตื่นกลัว

"ซองมินกลัว...พี่จองซู ช่วยซองมินด้วย" ร่างบางพูดขึ้น เมื่อตื่นขึ้นมา

"ฝันร้ายอีกแล้วหรอ...พี่อยู่นี่แล้ว ซองมินไม่ต้องกลัว พี่จะปกป้องซองมินเอง" จองซูพูดก่อนจะกอดน้องชายหลวมๆ

 

ซองมินมักฝันร้ายอย่างงี้เป็นประจำ เค้าชินเสียแล้วล่ะ คนภายนอกอาจจะดูว่าซองมินเย็นชา ไม่มีมนุษย์สัมพันธ์กับใคร เพราะซองมินไม่คุยกับใมครเกิน 3 ประโยคหากไม่ใช่พี่ชาย แต่เมื่อซองมินอยู่กับเค้าแล้ว ซองมินจะแสดงความรู้สึกทุกอย่างออกมาหมด ความกลัว หรือแม้กระทั่งความอ่อนแอที่ใครไม่เคยได้เห็น ที่น้องชายของเค้าต้องเย็นชาใส่คนอื่น เพราะไม่อยากไว้ใจใคร ไม่อยากสนิทกับใครเพราะกลัว...กลัวจะโดนหักหลังเหมือนอย่างที่แล้วมา...เหมือนอย่างที่เธอถูกจูฮยอนกระทำ

 

"ซองมินนอนเถอะนะ คืนนี้พี่จะนอนเป็นเพื่อนซองมินเอง" ชายหนุ่มพูดพลางล้มตัวลงนอน

"ขอบคุณนะฮะพี่จองซุ ...ซองมินรักพี่จองซูนะฮะ" ซองมินพูดก่อนจะล้มตัวนอนข้างๆพี่ชาย

"พี่ก็รักซองมินนะ" จองซูพูดขึ้นก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

.

..

...

 

เช้าวันรุ่งขึ้น....

เมื่อซองมินตื่นมาในตอนเช้าก็ไม่พบพี่ชายที่นอนด้วยกันเมื่อคืน ร่างบางจีงลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เมื่อถึงเวลาอาหารเช้า ซองมินจึงมานั่งรอที่โต๊ะอาหารภายในห้องนอน เพราะพี่จองซูต้องมาทานข้าวกับซองมินเป็นประจำทุกเช้า

 

ก๊อกๆ.... เสียงเคาะประตูดังขึ้น ซองมินจึงเอ่ยตอบกลับไปเสียงใส

"เข้ามาเลยฮะ พี่จองซู" ซองมินเอ่ยขึ้น ส่งผลให้ชายหนุ่มที่อยู่หน้าห้องเปิดประตูเข้ามา

"เมื่อคืนหลับสบายมั้ย ??" จองซูพูดขึ้น

"หลับสบายซิฮะ ก็พี่มานอนกับผมนี่น่าาา" ซองมินพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ

"ติดพี่ไม่เปลี่ยนเลยนะเรา...วันนี้พี่พาคนมาให้รู้จักด้วยนะ" จองซูพูดขึ้นก่อนจะลูบศรีษะน้องชายเบาๆ

"ใครหรอฮะ ?" ซองมินถามขึ้นด้วยความสงสัย

"เข้ามาซิ ลีคยูฮยอน..." จองซูพูดกับชายที่ยืนรออยู่หน้าห้อง

"นายนี่เนี่ยนะ..." เมื่อซองมินเห็นคยูฮยอนก็เปลี่ยนน้ำเสียงจากที่อ่อนหวานเป็นแข็งกระด้างทันที

"อื้มมม...นี่ล่ะ พี่จะให้มาเป็นองค์รักษ์ของซองมิน....คยูฮยอนเค้าเก่งออกนะ" จองซูพูดด้วยความชื่นชม

"ฮึ...ลีคยูฮยอน ชื่อเหมือนเจ้าชายเมืองกูรึมเลยนะฮะ คงต่างกันแค่....นามสกุลละมั้ง โจคยูฮยอน อ๊ะ...ไม่ใช่ซิ ลีคยูฮยอน" ซองมินพูดด้วยน้ำเสียงที่บอกถึงความเกลียดชังภายใน แต่เมื่อจองซูได้ยินชื่อของเจ้าชายของเมืองศัตรู ทำให้เค้าเปลี่ยนสีหน้า จากดวงตาที่ฉายแววความอ่อนโยนกลับกลายเป็นความโกรธแค้นแทน

"หยุดพูดชื่อพวกสารเลวพรรน์นั้นน่ะซองมิน !!" จองซูพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งออกคำสั่ง ทำให้ซองมินสลดลง

"ก็ได้...ฮะ" ซองมินเอ่ยเสียงแผ่ว

 

"ซองมินทานข้าวไปก่อนเลยนะ พี่กินไม่ลง...." จองซูพูดขึ้น

"เอ่อ...ซองมินขอโทษนะฮะ" ซองมินเอ่นด้วยความสำนึกผิด เค้าไม่น่าพูดเจ้าชื่อนั้นเลย ... ทำเอาพี่จองซูอารมณ์เสียจนไม่ทานข้าง

"ช่างมันเถอะ....อ่อๆ แล้วก็คุยกับเจ้าคยูฮยอนไปก่อนนะ จะได้รู้จักกันไว้...." จองซูพูดก่อนจะลุกขึ้น

"แต่...." ยังไม่ทันที่ซองมินจะพูดจบ จองซูก็ขัดขึ้น

"ไม่มีแต่ ซองมิน" จองซูพูดขึ้นก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

 

"หึๆ เราจะคุยอะไรกันดีล่ะ เจ้าชายน้อย" คยูฮยอนพูดก่อนจะหัวเราะในลำคอ

"ชั้นไม่มีอะไรจะคุยกับนาย ไสหัวออกไปซะ" ร่างเล็กพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"ปากดีนักนะ...ชั้นจะดูซิ ถ้านายเป็นเมียชั้นแล้วยังจะปากดีอย่างนี้อีกมั้ย หึๆ" ร่างสูงพูดพลางสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างเล็ก

 

 

 

 

มาต่อแล้วงับ ที่ต่อเร็วเพราะว่าตอนนี้แต่งทิ้งไว้ก่อนแล้ว

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นสองคอมเม้นมากๆเลยนะค่ะ  ถึงจะเป็นแค่ 2 คอมเม้น แต่มีค่ามากเลย ซึ้ง~*

คอมเม้นสำคัญสำหรับไรท์เตอร์จริงๆ โฮฮฮฮฮฮฮฮ*  ไม่รู้จะพูดยังไงดี T^T

*ใครพอจะรู้วิธีทำให้ลิ้งค์เอนทรี่ที่แล้วขึ้นมั้ยงับเนี่ย ปวดหัววว T^T

เจอกันพาร์ทหน้านะงับ

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ฟิคเรื่องนี้เราไม่ต่อแล้วนะค่ะ

พอดีรู้สึกไม่ดีกับอะไรหลายๆอย่าง แล้วมันเกิดน้อยใจขึ้นมา...

ขอโทษด้วยนะค่ะ  

 

Chapter 1...การพบเจอ...



กึก...กึก เสียงฝีเท้านอกห้องดังขึ้น ส่งผลให้ชายหนุ่มร่างบางภายในห้องละมืออกจากเครื่องดนตรีที่เล่นอยู่



"ใครน่ะ" ร่างบางพูดขึ้นด้วยอารมณ์ไม่สู้ดีนัก สั่งไว้แล้วเชียวว่าเขตนี้ใครห้ามมายุ่งย่าม...ใครกันที่กล้าเข้ามา

"........." ความเงียบที่ได้กลับมาคือคำตอบ ส่งผลให้บุคคลภายในห้องส่งเสียงอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่รุนแรงกว่าเดิน

"ชั้นถามว่าใคร ?" ร่างบางพูดขึ้นก่อนจะเดินไปกระชากประตูเปิดออก แต่ประตูนั้นดันเปิดออกซะก่อนโดนฝีมือของชายหนุ่มอีกคนที่ยืนตรงหน้าประตู

"เพลงเพราะจังนะคับ" ชายหนุ่มตรงหน้าพูดขึ้น ก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้ามายุ่งย่ามภายในห้อง

"ฮึ !!...นายเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรเข้ามาให้ห้องชั้น..." คนตัวเล็กกว่าพูดด้วยอารมณ์ที่เริ่มจะครุกรุ่น

"ก็แค่...อยากเข้า คุณจะทำไม" ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้เอ่ยคำคัดค้าน ต่อว่าใดๆ ชายหนุ่มร่างสูงก็เดินเข้ามาประชิดตัวเค้าซะแล้ว...



ใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าเค้าคุ้นมาก...คุ้นเหมือนใครคนนึง...คนที่ทำให้เค้าเปลี่ยนนิสัยใจคอจากเด็กชายที่ร่าเริงกลายเป็นชายหนุ่มที่เย็นชา...คนที่ทำให้เค้าละทิ้งทุกอย่าง แล้วหันมาเก็บตัวอยู่ในห้องเพียงคนเดียว...คนที่ทำให้เค้าตัดขาดจากโลกภายนอก...คนที่เกือบจะทำลายชีวิตของเค้า...คนที่เค้าเกลียดอย่างที่สุด



"น่ะ...นายเป็นใครกัน ?" ร่างบางเอ่ยถามด้วยเสียงตะกุกตะกัก ภายในใจของเค้าอดที่จะกลัวไม่ได้

"ผมน่ะหรอ...ผม โจคยูฮยอน" ชายหนุ่มพูดขึ้น ไม่รู้ว่าเค้าคิดไปเองรึเปล่า แววตาของคนตรงหน้า เค้ารู้สึกว่ามันอ่อนไหว อ่อนแอ แต่เพียงเสี้ยววินาทีแววตากลับมาเย็นชาเหมือนเดิม

"โจคยูฮยอน ?...ฮึ...เจ้าชายจากเมืองกูรึมน่ะหรอ ?..." ร่างบางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดูแคลน...เจ้าชายของเมืองศัตรู ฮึ ! น่าชื่นชมซะที่ไหนกันล่ะ

"ใช่..." ชายหนุ่มเอ่ยตอบคำถามเสียงเรียบ

"ถ้าไม่อยากตายอยู่ในเมืองนี้ ก็กลับเมืองของนายไปซะ !!...ไป..ก่อนที่ชั้นจะเรียกพี่จองซู" ร่างบางเอ่ยขึ้น แต่ไม่เป็นผล ชายตรงหน้ายังคงยืนนิ่ง

"ไม่...ชั้นจะอยู่ที่นี่...ในฐานะองค์รักษ์ของนาย...เจ้าชายซองมิน" ร่างสูงพูดขึ้นก่อนจะผละออกจากร่างบาง ไปหยุดที่ประตูหน้าห้อง

"นายไม่มีสิทธิ์อยู่ที่นี่...พี่จองซูไม่มีทางยอมให้ศัตรูมาอยู่ในเมืองแน่ๆ"

"แล้วนายคิดว่าชั้นจะบอกพี่ชายของนายหรือไงว่าชั้นเป็นใคร" ชายหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

"แต่นายบอกชั้น...ไม่คิดผิดไปหน่อยหรอ ? ฮึ !!" ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแสดงถึงความเป็นต่อ

"ก็ลองบอกดูซิ...ถ้าชั้นเป็นอะไรไป แล้วเมืองของนาย...ฮึ ! จะยังเหลือให้เธออยู่อย่างสุขสบายแบบนี้หรอ ?" ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างท้าทาย

"นาย !!...ออกไปจากเมืองนี้ซะ ชั้นขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย" ร่างบางพูดด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน

"ถ้าชั้นไม่ไป นายจะทำอะไรได้...บอกพี่ชายของนายหรอ ?...ก็ลองดูซิ...ไม่แน่ว่า...ชีวิตของนายอาจจะจบลงด้วยมือของชั้นก็ได้นะ...เจ้าชายซองมิน" ชายหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะเดินออกจากห้องไป



"พี่จองซู ซองมินควรจะทำไงดี ?" ร่างบางพูดกับตัวเองเบาๆ

.

..

...





*~PleaMmiE~* Talk : เอ่อ...สั้นได้อีก แหะๆๆๆ

มันเป็นการแต่งครั้งแรกอ่า เพราะฉะนั้นขอคอมเม้นให้กำลังใจหน่อยน้า ก๊ากกกกก (ไม่ค่อย ==")

จริงๆอยากให้คยูเลวกว่านี้ แต่...รอพาร์ทหน้าละกันนะงับ ฮ่าๆๆ

เจอกันพาร์ทหน้าคับพ้ม ~*  (ว่าแต่...จะมีคนอ่านมั้ย ?? โฮฮฮฮฮ~)